Op 29 juli was er een interne oefening bij de Lithse Ham. Ineke en Inge hadden verschillende scenario’s bedacht, die de groep redders ter plekke moesten zien op te lossen.

In een van de scenario’s mocht ik een rolletje vervullen. Ik was samen met mijn kind naar de Maas gegaan en ja, je snapt het al, kind kwijt!

Om kwart over 11 gingen we de spullen pakken bij de loods om vervolgens naar de Haven van de Lithse Ham te rijden. Daar gingen we de boten te water laten, hetgeen een oefening op zich was vanwege een vrij steile helling. Maar na 20 minuutjes lagen de boten in het water en brachten Inge en Ineke, mij en de reddingspop naar onze locatie. Ineke kreeg haar eerste natte pak terwijl ze de reddingspop een plaatsje gaf en ik settelde me met mijn handdoek op het strandje. Na een flink aantal pogingen om een banner op te zetten in de wind heb ik mijn handdoekje opgezocht en mijn boek gepakt.

En toen kon het wachten beginnen. De oefening zou rond half twee starten dus in het gezelschap van wat nieuwsgierige koeien en een constante blik op mijn surrogaatkind in het water zat ik klaar om me vol overgave op mijn rol te storten. Voor het andere ongeval waren drie lotussen aanwezig. Zij speelden dat ze een bootongeluk hadden gehad.

Na het telefoontje van Inge was het klaar om in actie te komen. Al snel zag ik een reddingsboot verschijnen, tijd om vol in paniek te zijn. Michael, Marit en Jeroen waren door de centrale post mijn kant opgestuurd. Ze hadden snel door dat ik niet zomaar in paniek was en mijn kind echt kwijt was. Na een goede communicatie met mij en elkaar werd er actie ondernomen en “mijn kind” snel gevonden. Michael zette meteen een reanimatie in nadat bleek dat er geen ademhaling was.

Aangezien mijn locatie niet bereikbaar was voor een ambulance werden “mijn kind” en ik meegenomen op de boot en zette Marit op de boot de reanimatie voort terwijl Jeroen navigeerde en mij probeerde gerust te stellen. Michael had zijn reddingsvest aan mij afgestaan en mocht dus ook even ervaren hoe nieuwsgierig de koeien op de inham waren.

Eenmaal aangekomen bij de kant werden we opgewacht door een aantal andere leden van het team, Menno en Laura. Zij namen het kind en de reanimatie over. De ambulance was inmiddels al onderweg. Alle slachtoffers van het andere ongeval waren inmiddels ook op deze locatie.

Na het aftikken van de casus was ik blij dat het erop zat. Als moeder denk je toch de hele tijd aan je eigen kinderen. Stel dat het een van je eigen kinderen was en geen pop. Heftig, hoop het nooit mee te maken.

Na deze scenario’s mocht ik nog een rolletje vervullen. Onze Lotussen waren namelijk met elkaar aan het “knokken” op het strand. Ik mocht dat aan het team laten weten. Blijkbaar deed ik dat met veel overtuiging, mensen twijfelden of het echt was of nog deel van de oefening ;-).

Na het beëindigen van de oefening werden alle materialen weer netjes opgeborgen en de boten getrailerd, hetgeen wederom een spannend klusje was maar met vereende krachten snel gedan was. We hebben zelfs nog hulp mogen verlenen aan wat andere schippers met traileren, echte redders in nood toch Jeroen? Na een ronde van tips en tops gingen we terug naar Uden. Boten wassen en naar de loods en vervolgens door naar een gezellige afsluitende BBQ.

Erg leuk om zo’n interne oefening eens van deze kant mee te mogen maken.

Geschreven door: Patricia van de Burgt

Tijdens het Vaderdag weekend op 16 en 17 juni, zijn we met twee teams naar Rosmalen gegaan om daar deel te nemen aan het jeugdweekend. We zijn de zaterdag begonnen met een lunch met alle deelnemers en begeleiders. Na de lunch zijn we naar het kampterrein in Rosmalen gegaan om de tenten op te bouwen. Toen alle tenten stonden, begon het middagspel. Tijdens het middagspel kon er geld verdiend worden.

Bij alle verschillende spellen moesten draken, ridders, kastelen en alles wat hiermee te maken heeft verzamelt worden. Dit kon worden ingeruild bij de bank. Maar er liepen ook slechte ridders rond, die je kwamen bestelen. Na het middagspel zijn we gaan barbecueën. Na de barbecue was de loting voor de wedstrijd en het avondspel. Tijdens het avondspel moesten we mensen zoeken in het bos. Deze kon je vinden door de dieren geluiden die zij maakten. Rond 24.00 uur was het avondspel af en was het tijd om te gaan slapen.

Op zondag moesten we al weer vroeg op. Nadat we lekker ontbeten hadden was het tijd voor de wedstrijd en het bosspel. Uit de loting van gisteren is gebleken dat allebei de teams na de pauze zaten en dat we dus begonnen met het bosspel. In het bos hadden ze tafels opgezet
waaraan we konden knutselen. Door vragen te beantwoorden, kon je knutselmateriaal krijgen. Met dit knutselmateriaal moest er een nieuw voorwerp gemaakt worden. Tijdens de wedstrijd moest er in een team van vier personen een ongeval opgelost worden. Er werd gespeeld dat we op een camping waren. De vader was in het meer gaan zwemmen, maar was van de glijbaan gevallen.

Het zoontje was aan het zwemmen in een klein zwembad bij de moeder, maar de moeder was haar zoontje uit het oog verloren doordat de vader om hulp riep. Het zoontje was daardoor kopje onder gegaan in het zwembad en was bewusteloos. De vader moest uit het water geholpen worden maar had verder nergens last van. De moeder was in paniek en moest gerustgesteld worden. Uiteindelijk is Uden 1 op een 30e plaats geëindigd en is Uden 2 is 21e geworden. Ik vond het een heel gezellig en geslaagd weekend! Natuurlijk hoop ik jullie volgend jaar weer terug te zien.

In het weekend van 2 en 3 juni vond de Breakout Run weer plaats rond de plassen en in de bossen van Camping De Maashorst in Schaijk. 8500 deelnemers liepen tijdens het weekend deze obstacle run, een route van 8 of 14 kilometer met onderweg 35 tot 50 obstakels waarvan een aantal in of over het water. Met ruim 40 leden van Reddings Brigade Uden, uit Veiligheidsregio Brabant Noord/Zuid-Oost en ver daarbuiten hebben wij tijdens het weekend de veiligheid van deze obstakels gewaarborgd. Ruim 400 manuren waren nodig om alle deelnemers een veilig en leuk weekend te bezorgen!

Tijdens deze bewaking zijn er (gelukkig) geen grote calamiteiten geweest. De veelvoorkomende krampen en ontwrichte ledematen werden dankzij de alertheid van onze lifeguards snel gesignaleerd, zodat eerste hulp kon worden verleend en waar nodig de slachtoffers zo snel mogelijk naar de EHBO-post vervoerd konden worden. Daarmee hebben we onze naam waar kunnen maken en het nut van onze aanwezigheid wederom bewezen.

Het weekend was voor velen lang en kostte veel energie, maar mede dankzij onze aanwezigheid is het weekend veilig verlopen. Namens de organisatie wil ik dan ook iedereen die aanwezig is geweest bedanken voor jullie goede inzet en hoop ik jullie volgend jaar weer te mogen verwelkomen op dit prachtige evenement

Geschreven door Nicky Smits